***

Livia Blanchard

—18 lat —klasa II —czarownica z dziada pradziada —3T, rzucanie czarów —
— historia — geografia — łacina — wychowanie fizyczne —
—gimnastyka artystyczna i joga — szermierka —
—pokój A211—

Jak to było? Ach, zaczynało się słowami dawno, dawno temu... Zaczęło się osiemnaście lat temu, w pochmurny, wrześniowy dzień, o cały miesiąc za wcześnie. Od początku pokazała, że ma silną wolę walki, że łatwo się nie poddaje, to nie w jej stylu.  Przez kilka pierwszych lat życia uchodziła za grzeczną dziewczynkę, spełniającą każdą zachciankę swoich rodziców. Chodziła na zajęcia z baletu, uczyła się języków, dzięki czemu dzisiaj bez problemu porozmawia w języku francuskim, czy też hiszpańskim, uczęszczała na lekcję gry na fortepianie i skrzypcach, choć dziś już nie często gra. Potem w obroty wzięła ją babka, seniorka rodu Blanchard'ów, która to nauczyła rzucać ją podstawowe czary, oraz jako tako pokazała jak opanować drugi dar, jakim było teleportacja, telekineza i telepatia. 

A potem Livia się zbuntowała... Każdy kiedyś przez to przechodził, prędzej czy później. U Livii dość szybko pojawiły się pierwsze oznaki buntu, miała zaledwie trzynaście lat. Zainteresowała się wówczas czarną magią, co bardzo nie odpowiadało rodzinie. W wieku czternastu lat została wysłana do szkoły z internatem, z której dość szybko powróciła do Nowego Orleanu, gdy rzuciła czar na jedną z uczennic. Rodzinie jakimś cudem udało się zatuszować incydent, ale przez następne dwa lata Livia uczyła się w domu. A kiedy ukończyła szesnaście lat, pojawiła się tutaj, w Clearbrook School. I choć na początku nie była zbytnio zadowolona z takiego obrotu sprawy, to w końcu przywykła. Bo innego wyjścia nie miała.
Można godziny spędzić, żeby ją opisać... Livia to trudna osoba, o porywczym charakterze, i ciętym języku. Zawsze postawi na swoim, pójdzie swoją drogą, niczym kot.Dość dobra aktorka, która potrafi skłamać bez mrugnięcia okiem. Owijanie innych w okół palca opanowała do perfekcji, a sarkastyczne wypowiedzi są jej znakiem rozpoznawczym.
Nie taki diabeł straszny, jakim go malują...  Nie jest taka zła. Potrafi być miła, i to nie tylko wtedy, kiedy czegoś chce. Nade wszystko ceni sobie przyjaciół, choć nie ma ich zbyt wielu. Skoczyłaby w ogień za swoimi bliskimi. Wystarczy kilka długich chwil, aby ją poznać, i przekonać się, że nie jest zła, a nie spoglądać na nią, poprzez pryzmat tego, co mówią o niej inni.
-------------------------------
Na szybko pisane, poprawię, obiecuję :3
Zapraszam do wątków i powiązań :)